Blog

Liefde voor mijn zetel!

DEEL 1 Ik neem jullie terug mee in de tijd …

Ik heb jaren gelopen van links naar rechts. Ik weet niet hoe ik het klaarspeelde om niet mentaal aanwezig te zijn in deze wereld. In mijn hoofd was ik steeds bezig met wat het volgende was dat ik op mijn to do lijst had staan. De combinatie gezin, een baby, famillie en vrienden die altijd op mij konden rekenen, voltijds werk en een huishouden waren slopend. Dit kwam vooral omdat ik de tijd niet nam om aan de alarmbel te trekken.

Ik wilde het allemaal wel, maar vergat mezelf.

Ik leefde in een stroomversnelling die ik niet meer in handen had en kwijnde steeds verder weg.

Ik leefde steeds in de toekomst zonder stil te staan bij het nu.

Ik was vergeten om te ademen en het leven in die jungle werd me iets te zwaar.

Het belangrijkste dat ik vergat was om op tijd en stond, rust in te lassen. Ik luisterde niet meer naar mijn lichaam. Stress, haasten en hollen werd mijn nieuwe natuur.

Ik leefde niet in mijn kracht en vooral maakte geen plezier meer.

Het leven riep me halt toe en ik belandde in het ziekenhuis. Verhoogde hartslag, buikpijn, mijn voeten wilden niet meer mee en in mijn hoofd was het donkerder dan ooit. Ik holde mezelf ziek maar bleef in ontkenning. Tegen 180 km / uur rijden, crashte af en toe ūüėČ maar vooral, ik bleef liegen tegen mezelf en saboteerde eigenhandig mijn eigen persoon.

Bij mij uitte dit zich in boosheid. Mijn hoofd stond nooit stil en ik liep de hele dag op de tippen van mijn tenen. Mijn kleding zag er uit als mijn humeur, namelijk oversized truien en comfortabele jeans met zwangerschapsband waren mijn beste vrienden. Ik sloot mij op en als de kleine in bed lag wilde ik enkel in mijn zetel liggen en tv kijken. Kijken naar anderen die wel leefden, maakte dat ik niet moest denken en dus ook geen vragen hoefde stellen bij mijn leefstijl. Je denkt kritisch mee met je scherm maar niet met jezelf. Lekker veilig en oh jeetje ik was zeer kritisch achter die zak chips en doos koeken.

Ik kweekte een dubbele persoonlijkheid. Op het werk en familieaangelegenheden deed ik soms mijn best en zag je het niet aan mij door uiterlijk geknutsel om er voor mijn omgeving uit te zien zoals zij verwachten…  Voorheen was er wel een innerlijke strijd tussen blijf ik niet gewoon thuis, ik ben moe en ik heb geen zin in mensen.

De confrontatie kwam vaak als ik ergens moest zijn zoals bijvoorbeeld de supermarkt. Ik kwam iemand tegen die ik kende maar het liefst niet wilde tegenkomen omdat ik er uitzag zoals ik me voelde‚Ķ Je zag de mensen dan kijken van “oh jee, wat is er met haar gebeurd?” ¬†Mensen omschrijven je als je bent verandert of dat je minder lacht maar er zijn maar weinig mensen die oprecht vragen of alles ok√© is en hoe het komt dat je niet meer goed voor jezelf zorgt.

Ik was vergeten wat het betekende om te zorgen voor mezelf. Het ging zo vanzelf om dit voor anderen te doen maar voor mezelf was ik even vergeten wat dat betekende, met alle gevolgen van dien. Ik kreeg een burn-out, worstelde met alles wat op me af kwam, werd ontslagen en werd ook moeder in deze periode. Ik aanvaardde dan een job die eigenlijk niet mijn sterkte benutte. In die periode ging het familiaal en relationeel ook niet goed. Mijn omgeving legde beslag op mij en ik werd ernstig ziek en ik was vooral boos op de wereld. En zo zakte ik steeds dieper weg.

De kloof tussen wie ik was en wilde zijn was nog nooit zo groot!

Ik hield niet meer van mezelf en kon ook niet de liefde geven aan mijn kind en partner die zij verdienden. Op een dag na een rit van school naar huis, zei mijn zoontje uit het niets; “Mama je moet houden van jezelf.” Deze wijze woorden van een jong zieltje maakten veel los bij mij en raakten mij diep. Ik ging op zoek naar mezelf maar herviel steeds in comfort patronen. Na een paar keer voor lange tijd in het ziekenhuis gelegen te hebben, besefte ik dat ik moest vechten voor mijn leven. Ik was chronisch ziek maar ik wilde vooruit. Ik stelde me open en deed mijn verhaal aan mijn hartsvriendin. Ik vergeet nooit haar wijze woorden; Lila, zelfliefde is het allerbelangrijkste, neem de nodige tijd voor jezelf en zorg voor je hart. Dit gesprek heeft het verschil gemaakt. De zoektocht naar mezelf kon beginnen.

Heb ik mezelf niet ziek gemaakt? Ik had alles maar waarom leefde ik niet meer?

Wie herkent dit? Kijk er naar uit om jullie verhalen te horen!

Energieke groet,

Lila Adam